9

آه مرده شور این باران بی موقع را ببرد.مرده شور پاتوق همیشگی مان را ببرد که در این لحظه برایم مانند سلاخ خانه است.لعنت به چشمان قهوه ای بی حالتت که طلبکارانه مرا زیر نظر گرفته.لعنت به دستان لرزانم که سنگینی سیگار به این سبکی را نمی تواند تاب بیاورد و لبانت را به پوزخندی باز میکند.آه نمی خواهم ببینمت اما چشمانم را که به سمتت می دود نمیتوانم مهار کنم.لب هایت چیزی میگوید که نمیشنوم اما خشم ریخته شده در نگاهت را درک میکنم.تو را به مقدساتت قسم باز بیدار نکن هیولایِ مخوفِ خفته در من را،ای لعنتی ترینِ عزیزتر از جان.